Korenmolen de Eendracht


DE MOLEN



 
Elke zaterdag, om half negen. Dan begint het. Soms is er al iemand, en als je geluk hebt, heeft die ook al koffie gezet. Als je nog meer geluk hebt, heeft er ook iemand stroopwafels of ander lekkers meegenomen.



Een voor een druppelen ze binnen: de vrijwilligers van de molenwinkel, de molenaars, de machinist. Als het mooi weer is, zit iedereen om de grote houten tafel voor de molen. "Gaan we vandaag nog op de wind malen?" "Nou, weinig kans, er staat misschien een drietje. Als jij nou eens even hard gaat blazen, dan misschien." "Welnee, ruim vier, en die wind gaat nog aantrekken, let maar op." "We moeten hem wel helemaal omkruien." "Nou en? Je hebt de hele zondag nog om uit te rusten!"


Dit soort gesprekken dus. Maar na al het al dan niet slappe gezwets worden de handen uit de mouwen gestoken. Iemand gaat helemaal naar boven, naar de kap, om de vlag uit te steken. Anderen gaan naar buiten om de kap te kruien (de vlag hangt uit, dus we kunnen zien uit welke hoek de wind vandaag waait) en de zeilen voor te leggen. Degene die het nog niet zo goed kan, kijkt de kunst af van de wat meer geroutineerde molenaars. Bij de volgende wiek mag je het zelf proberen. Klaar? Hang de afzettingen maar op hun plaats, dan kunnen de bezoekers niet zomaar tegen de draaiende wieken lopen. De vang wordt opgehaald. Hij draait best wel lekker. Dus wordt er nog een keer gestopt, op de steenzolder wordt het steenrondsel tegen het spoorwiel gezet, of zoals de molenaars zelf zeggen: "we zetten 'm in z'n werk". Er zit genoeg tarwe in de silo, dus malen maar! Zak onder de meelpijp, de vang weer ophalen, en de korenmolen is in vol bedrijf.


Het uithangen van de vlag





De zeilen worden voorgelegd

Ondertussen draait onze diesel, de Oude Bram, al volop. Deze krachtbron drijft het koppel stenen aan dat op de begane grond in de molen ligt. Het meel dat hier geproduceerd wordt, belandt in de grote, wild schuddende bak die "de plansichter" wordt genoemd. Dit is eigenlijk een enorme zeef, die het tarwemeel scheidt in bloem, gries en zemelen. De drie bestanddelen worden via een buizenstelsel naar boven geblazen, waar het op de meelzolder wordt opgevangen in zakken.
De Oude Bram

Elke zaterdag wordt de Oude Bram opgestart.

Op de meelzolder pruttelt in het kleine kantoortje dan al de koffie. Tijd voor een pauze. Dan weer door: op de meelzolder weegt iemand de bloem af en verwisselt de zakken van het op de wind gemalen meel. Twee zolders lager zijn twee man bezig de zakken bloem dicht te naaien. Daarna wordt de wekelijkse bestelling klaargezet. Drie tot zes karren voor de supermarktketen Hoogvliet, onze grootste afnemer, worden volgestapeld met zakken meel.


Tijd voor een bakkie

Tussen de bedrijven door is er altijd wel iemand die tijd heeft om bezoekers rond te leiden. Al die draaiende wielen en assen, hoe werkt dat allemaal? Waar zit de motor? Wat, die ronddraaiende wieken buiten zorgen ervoor dat er hier meel uit die pijp komt? Je maakt een grapje! Van de meest specialistische tot de meest simpele vragen. Je komt ze allemaal tegen.


Ook de rondleidingen horen bij het werk

Na een dag draaien, zakken vullen, zakken laten zakken, zakken dichtmaken, en zakken klaarleggen, wordt het tijd voor even doorzakken. Eerst alles netjes opruimen, de boel schoonmaken. Dan de molen stilzetten. Zeilen oprollen, alles goed geborgd en aan de ketting, bliksemafleiderkabel erop, en dan naar beneden, de mensen in de winkel lastigvallen. Biertje erbij, en maar zeuren dat we zo hard gewerkt hebben vandaag. Ja ja, vast wel... Geloof jij het?


Het vullen van de zakken met bloem, gries en zemelen



De bestelling staat klaar met links achter de glijbaan
de plansichter



Ook het schoonmaken hoort erbij